Hoe geef je acht kamers elk een eigen gezicht, zonder dat het huis uit elkaar valt?

Het antwoord: kleur uit één bron. Het Bräustüberl en het Schankhaus liepen vol. Richard Hopf wilde meer, en luxer. Die ruimte kwam in het oude woonhuis ernaast. Donker, robuust, masculien. Precies het soort huis waar je een zachte kant in legt. Buiten een nieuwe houten façade, met Beierse balkons. Vandaar: Holzhaus. De sfeer komt uit een Parijs boudoir. Warm, rijk, een tikje theatraal. Aan de wanden het Van Gogh Peonies behang, in Dunkelrot en Dunkelgrün. Voor elke kamer plukte ik er een tint uit: warm rood (NCS S 2040-Y90R) bij de rode pioenen, gedempt groen (NCS S 3010-G30Y) bij de groene, hier en daar een blauwgrijs (NCS S 4005-B20G). Allemaal op dezelfde warme onderkleur (NCS S 2005-Y50R). Beneden hout, op zolder het Tretford Interland tapijt 588 Bloesem. Elke kamer een eigen stemming, uit één palet. Je doet de deur open en het huis sluit zich zacht om je heen. De bedden ontwierp ik zelf, in fluweel van Rohleder. Strepen, ruiten en bloemen, weelderig en tactiel. Lampenkappen en pendellampjes op maat. Het licht valt laag en warm, en maakt van elke hoek een plek om te blijven. Gasten komen binnen met een zacht "wow". Velen komen terug, de volgende keer met familie en vrienden. Het Holzhaus haalde de krant, met foto en acht "geschmackvolle Zimmer", en was te zien in de Frankenschau op de Beierse televisie.

“Es sind oft die letzten 5%, die entscheiden, ob ein Gast einen Raum wirklich mit allen Sinnen erlebt. Genau da machte Sjoukje den Unterschied”

Richard Hopf, Holzhaus