Hoe breid je uit, zonder de verbinding te verliezen?

Met het licht. Elke kamer kijkt een andere kant op. Het Bräustüberl had drie kamers en liep vol. De ruimte kwam in het huis ertegenover: het Schankhaus. Groter, dus luxer. Beneden de schank voor de biergarten en de receptie, boven de kamers. Het dak was verrot, maar de historische bakstenen gevel en het vakwerk moesten blijven. De dakstoel ging eraf, het muurwerk kreeg een ringanker, en binnen het oude casco kwam een nieuw huis van hout. Drie kamers, drie windrichtingen, drie kleuren van Painting the Past. Op het oosten Matcha BO56, met Aloe Vera NC73 en Humus BO21 ernaast. Op het westen Marigold NC06, want daar is het ochtendlicht koel en geel vangt dat op. Op het noorden Rosewood, waar het licht nooit recht naar binnen valt. Je doet de deur open en het is meteen knus. De bedden ontwierp ik zelf, gestoffeerd in een gebloemde stof van Rohleder die alle aandacht pakt. Twee deuren tekende ik ook: de voordeur in visgraat met een ruit als raampje, de kamerdeuren in onbehandeld vuren. Zellige-tegels in de badkamers, antieke lampjes erboven. Het resultaat: drie kamers erbij, zes in totaal. En een artikel in Lebensart genießen over de drie gebouwen als één geheel.

“Jedes Zimmer hat eine etwas eigene Handschrift, aber man spürt die Verbindung, den roten Faden, ganz stark”

Marion Meyerhöfer, Schankhaus / Bräustüberl Schönbrunn